سمنوپزان روایت عشق و ارادت به بانوی آب و آیینه
راستابلاگ: بعضی مراسم ها روایت عشق، ایمان و پیوند ناگسستنی نسل ها با ریشه های فرهنگ و باورهایشان هستند.
سمنوپزان، این مراسم دیرینه و دلنشین، حکایت صبر و برکت است؛ حکایتی که در آن عطر گندم، گرمای آتش و همدلی دستان مردمان درهم می آمیزد تا سفره ای از مهر و ارادت به نام بانوی بی نشان، حضرت فاطمه زهرا (س) گسترده شود. آیینی که سال ها است از دل خانه ها و به همت دلدادگان خاندان (ع)، نسل به نسل روایت شده و هنوز شعله عشق آن در دل خانواده های ایرانی روشن است.
در همین مسیر، اولین مقصد ما خیابان خاوران بود؛ جایی که پای صحبت آقای محمدی نشستیم؛ مردی که بالاتر از نیم قرن از عمر خودرا با عطر سمنو و نذر فاطمی گره زده است.
محمدی، پخت سمنو را نه فقط یک کار آشپزی، بلکه میراثی خانوادگی با قدمتی ۵۴ ساله می داند؛ میراثی که ریشه در نذر پدرش برای شفای خواهر او دارد.
به گفته وی، این سنت از همان روزهای نخست با عشق به خاندان (ع) شروع شد و امروز به بخشی جدایی ناپذیر از خاطرات و هویت خانوادگی شان تبدیل گشته است.
محمدی در بین خاطراتش، از روزی اظهار داشت که گرفتار طوفانی سهمگین و خرابی خودرو شده بودند؛ حادثه ای که به باور او، نجات از آن به برکت عنایت و نگاه مهربان خاندان (ع) رقم خورد. روایت او، روایت دلی است که در فراز و نشیب زندگی، رشته ارادت خودرا از دست نداده است.
وی با امیدواری از تصمیم دخترش برای ادامه این راه سخن گفت؛ امیدی که نشان میدهد سمنوپزان برای این خانواده، تنها یادگاری از گذشته نیست، بلکه امانتی برای سپردن به نسل آینده است.
اما روایت سمنوپزان به همین جا ختم نمی شود.
مقصد بعدی ما دیدار با آقای رستمی بود؛ مردی که بالاتر از ۵۰ سال است پای دیگ سمنو ایستاده و با این مراسم اصیل زندگی کرده است.
وی از کرامات خاندان (ع) در گوشه گوشه زندگی خود گفت و سمنوپزی را آیینی مقدس و آمیخته با پاکی نیت و احترام به ساحت حضرت فاطمه زهرا (س) دانست.
رستمی با تاکید بر قداست این نذر، اعتقاد دارد کسی که پای دیگ سمنو می ایستد، باید حرمت این لحظه را بداند؛ از همین رو بر وضو داشتن هنگام حضور بر بالای دیگ تاکید می کند، چونکه به باور او، اینجا سخن از نذری است که به نام بانوی بزرگ اسلام گره خورده است.
وی، سمنوپزان را فراتر از یک سنت محلی، بخشی از میراث باارزش فرهنگ ایرانی ـ اسلامی می داند؛ میراثی که در آن، ایمان، همدلی، خانواده و هویت تاریخی یک ملت در کنار هم معنا پیدا می کنند.
رستمی نیز در پایان، از شهروندان خواست با مشارکت و اهتمام بیشتر، در زنده نگه داشتن و گسترش این مراسم کهن بکوشند تا این شعله پرفروغ، به دست نسل های آینده سپرده شود.
و سرانجام، آن چه از این دیدارها در خاطر می ماند، تنها عطر خوش سمنو نیست؛ قصه دست هایی است که سال ها به عشق حضرت زهرا (س) بر گرد دیگ نذر حلقه زده اند؛ قصه پدرانی که نذرشان را به فرزندان سپرده اند و مادرانی که برکت را با ایمان معنا کرده اند.
سمنوپزان، روایت زنده مردمانی است که باور دارند بعضی نذرها با گذر زمان کهنه نمی شوند؛ بلکه هر سال، با جوانه زدن گندم و روشن شدن آتش، باردیگر جان می گیرند و از نسلی به نسل دیگر می رسند.
اینجا سمنو تنها شیرینی یک نذر نیست؛ طعم شیرین ارادت به بانویی است که نام و یادش، قرن ها است در جان و دل عاشقانش ریشه دوانده است.
سمنوپزان، این مراسم دیرینه و دلنشین، حکایت صبر و برکت است؛ حکایتی که در آن عطر گندم، گرمای آتش و همدلی دستان مردمان درهم می آمیزد تا سفره ای از مهر و ارادت به نام بانوی بی نشان، حضرت فاطمه زهرا (س) گسترده شود. آیینی که سال ها است از دل خانه ها و به همت دلدادگان خاندان (ع)، نسل به نسل روایت شده و هنوز شعله عشق آن در دل خانواده های ایرانی روشن است.
در همین مسیر، اولین مقصد ما خیابان خاوران بود؛ جایی که پای صحبت آقای محمدی نشستیم؛ مردی که بالاتر از نیم قرن از عمر خودرا با عطر سمنو و نذر فاطمی گره زده است.
محمدی، پخت سمنو را نه فقط یک کار آشپزی، بلکه میراثی خانوادگی با قدمتی ۵۴ ساله می داند؛ میراثی که ریشه در نذر پدرش برای شفای خواهر او دارد.
به گفته وی، این سنت از همان روزهای نخست با عشق به خاندان (ع) شروع شد و امروز به بخشی جدایی ناپذیر از خاطرات و هویت خانوادگی شان تبدیل گشته است.
محمدی در بین خاطراتش، از روزی اظهار داشت که گرفتار طوفانی سهمگین و خرابی خودرو شده بودند؛ حادثه ای که به باور او، نجات از آن به برکت عنایت و نگاه مهربان خاندان (ع) رقم خورد.
منبع: rastablog.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
لطفا شما هم در مورد این مطلب نظر دهید