پشت پرده تئاترهای تهران چه می گذرد؟
به گزارش راستابلاگ، حواشی برخی اجراهای تئاتر در تهران و انتشار تصاویر صحنه هایی بحث برانگیز، بار دیگر مبحث نظارت بر محتوای آثار نمایشی را به یکی از بحث های فرهنگی روز تبدیل نموده است.
تئاتر همیشه یکی از مهم ترین زمینه های فرهنگی برای روایت مسایل اجتماعی، طرح دغدغه های انسانی و ایجاد ارتباط میان هنرمند و مخاطب بوده است. خیلی از خانواده ها نیز این هنر را مجالی برای گذران اوقات فراغت و آشنایی با آثار فرهنگی و هنری می دانند؛ فرصتی که طبیعتاً انتظار می رود در فضایی متناسب با ارزش ها و هنجارهای عمومی جامعه فراهم گردد. با این وجود، حواشی برخی اجراهای اخیر در تهران، این پرسش را مطرح کرده که وضعیت امروز تئاتر تا چه اندازه با چنین انتظاری هم خوانی دارد؟
در روزهای اخیر، انتشار تصاویری از برخی صحنه های تئاتر در تهران که با اعتراض هایی نسبت به رعایت شئونات اخلاقی و فرهنگی همراه بوده، بار دیگر موضوع نظارت بر اجراهای نمایشی را به بحث گذاشته است. حواشی شکل گرفته پیرامون این اجراها، در کنار انتقاد برخی مخاطبان و خانواده ها، این نگرانی را ایجاد کرده که بخشی از ظرفیت تئاتر بجای تمرکز بر کیفیت اجرا، روایت هنری و محتوای اثر، درگیر حاشیه هایی شده است که می تواند بر اعتماد مخاطبان تأثیر بگذارد.
البته تئاتر به عنوان یک هنر زنده، به خلاقیت، تجربه گرایی و پرداختن به موضوعات متنوع اجتماعی نیاز دارد. قرار نیست صحنه نمایش از طرح مسایل چالش برانگیز یا روایت واقعیت های جامعه دور بماند؛ اما میان پرداخت هنری به یک موضوع و استفاده از شیوه هایی که با واکنش منفی مخاطبان مواجه می شود، تفاوت وجود دارد. آن چه اهمیت دارد، توجه به این مسئله است که انتخاب شیوه اجرا و عناصر نمایشی، تا چه اندازه در خدمت محتوای اثر قرار می گیرد و چه نسبتی با مخاطب و فضای فرهنگی جامعه دارد.
از سوی دیگر، نمی توان انتظار داشت خانواده ها بدون اطمینان از محتوای یک اثر نمایشی، بازهم تئاتر را در لیست انتخاب های فرهنگی خود قرار دهند. وقتی حواشی یک اجرا بالاتر از محتوای هنری آن مورد توجه قرار می گیرد، این احتمال وجود دارد که بخشی از مخاطبان، خصوصاً خانواده ها، برای حضور در سالن های نمایش با تردید بیشتری تصمیم بگیرند. چنین وضعیتی در طولانی مدت می تواند ارتباط میان تئاتر و مخاطب عمومی را تحت تأثیر قرار دهد.
در این میان، مسئولیت نظارت بر اجراهای نمایشی نیز اهمیت ویژه ای دارد. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان متولی اعطای مجوز و نظارت بر فعالیتهای نمایشی، باید ضمن دفاع از استقلال و خلاقیت هنرمندان، بر انطباق محتوای اجراها با ضوابط و مقررات فرهنگی نیز نظارت مؤثر داشته باشد. نظارتی که فقط به مرحله اعطای مجوز محدود نماند و در صورت بروز تخلف یا فاصله گرفتن اجرا از چارچوب های تعیین شده، پیگیری لازم را در دستور کار قرار دهد.
تئاتر برای حفظ جایگاه خود به مخاطب نیاز دارد؛ مخاطبی که بتواند با اطمینان خاطر به سالن نمایش برود و انتظار داشته باشد با اثری هنری و متناسب با فضای فرهنگی جامعه مواجه شود. برگرداندن اعتماد خانواده ها به این عرصه نیز نه با محدود کردن خلاقیت هنری، بلکه با تشکیل تعادل میان آزادی عمل هنرمندان، کیفیت آثار و رعایت ضوابط فرهنگی امکانپذیر است. حال انتظار می رود وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی با بازبینی در روند نظارت بر اجراها، زمینه حضور گسترده تر خانواده ها را در سالن های تئاتر فراهم آورد.
منبع: مهر خلاصه اینکه با این حال، حواشی برخی اجراهای اخیر در تهران، این پرسش را مطرح کرده که وضعیت امروز تئاتر تا چه اندازه با چنین انتظاری هماهنگی دارد؟
در روزهای اخیر، انتشار تصاویری از برخی صحنه های تئاتر در تهران که با اعتراض هایی نسبت به رعایت شئونات اخلاقی و فرهنگی همراه بوده، بار دیگر موضوع نظارت بر اجراهای نمایشی را به بحث گذاشته است. آنچه اهمیت دارد، توجه به این مسئله است که انتخاب شیوه اجرا و عناصر نمایشی، تا چه اندازه در خدمت محتوای اثر قرار می گیرد و چه نسبتی با مخاطب و فضای فرهنگی جامعه دارد.
از سوی دیگر، نمی توان انتظار داشت خانواده ها بدون اطمینان از محتوای یک اثر نمایشی، بازهم تئاتر را در فهرست انتخاب های فرهنگی خود قرار دهند.
منبع: راستابلاگ
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
لطفا شما هم در مورد این مطلب نظر دهید